ძალები,ღმერთები,მე.

“ცრემლიან თვალებს,ნაზად ეხება დედის ხელები. გული კი უფრო და უფრო მტკივდება. დღეს სახლში ისევ არაფერი გვაქვს, მხოლოდ ყველიანი სამი ცალი პური, და ერთი კოვზი ჩაის ფერი. გაყინულ ოთახში,თბილად ჩაცმული,კანკალით ვკითხულობ ბეჭდების მბრძანებელს. და ვფიქრობ, რომ ხვალაც არ გვექნება საჭმელი. ყინავს. ოჯახის წევრები ნელ – ნელა ვცცოტავდებით, ყოველ წელს გვაკლდება ვიღაც, ჩვენ არ გვწყალობენ ძალები. ჩვენ […]Read Post ›

მე, იესო და პატარა უფლისწული. ხშირად არსებული საღამოების დღიურებიდან.

ზამთარი,როგორც მარტოსული სეზონი. ხანდახან არაფერი მსგავსი. მე ვზივარ პატარა ცივ ოთახში, სადაც ფარდები ბოლომდეა გადაფარებული და მხოლოდ ერთი ნახევრადჩამწვარი სანთელი ანათებს, საწოლზე ვზივარ და ვკითხულობ წიგნს. მეც მჯერა,რომ როდესაც აივანზე გავალ ღამე,დავინახავ მოციმციმე ვარსკვლავს, გამახსენდება პატარა უფლისწული,რომელიც იცინის. ახლა ოთახში არც ისე ბევრნი ვართ, მე გაყინული ხელებით. პატარა უფლისწული ნატკენი გულით იესო დაჭრილი სულით. არც […]Read Post ›

ჰმ.

ზამთრის დასაწყისს,ან ზამთრის მიწურულს, პერიოდული დეპრესიები პიკს რომ მიაღწევს, და ეგოიზმის გადამკიდე, ფეხებზე ვიკიდებ სამყაროს რაობას, ადამიანებს, ოცნებებს და რავი, ხანდახან საკუთარ თავსაც (ოღონდ ხანდახან) ნორმალურია. ამის მერე კი მთელი დღე,შემიძლია ვიჯდე ერთ ბნელ ოთახში, ვუსმინო სიმღერას. მეტი არაფერი, უსაქმურობაც ასევე გვკლავს, მაგრამ პერიოდული დეპრესიების გამო ჩვენ,ან თქვენ, ან მე, უკვე მზად ვართ ასე ნელ […]Read Post ›

T_T

ჩვეულებრივი ქუჩის ბავშვი, ტიპური გამომეტყველებით, ოდნავ მწარე ენით, ცანცარული ხასიათით, ცოტაც ემოციური. ჩვეულებრივი ქუჩის ბავშვის ჩვეულებრივი მეგობარი, ცოტა განსხვავებული, ცოტა უფრო ჩაკეტილი.

ო,ო

რა იქნება დღეს ? რა იყო გუშინ ? არ მაინტერესებს რა შეიძლება იყოს ხვალ. გუშინ იყო გუშინ, და ყველაფერი საერთოდ ისევ ისე იქნება როგორც დაიწყო, ისევ ისე დამთავრდება. ვიტრიალებთ ერთი კუბოს გარშემო, ზუსტად ისე გადაკრავ წითელ ღვინოს როგორც მე, ან როგორც ვიღაც შვილმკვდარი დედა. ვიტრიალებთ ასე გარშემო, ისევ ჩვეულებრივად დაღამდება, ისევ ჩვეულებრივად დაისერავენ ბავშვები ხელებს, […]Read Post ›

ჩვენ ვერ შევრჩებით ზამთრის თოვლიან ღამეს,როცა ჰაერი ჯერ ისევ წმინდაა, და ნაკვალევიც ჯერ არ ეტყობა ქალაქის მტვრიან ქუჩებს. როცა ჯერ ისევ მოჩანს ქუჩის სიმუქე თოვლის თხელი ფენის ქვეშ.ჩვენ ვეღარ შევრჩით ლიმნიანი ჩაის ყველაზე ტკბილ სეზონს,ჩვენ ვერ გავითბობთ ჭიქაზე ხელებს.არ ვიცი რატომ,მაგრამ ასე შევახმით შემოდგომას,ყველაზე საზიზღარს., ჩვენ ვერ გავძელით დოგმებით,ჩვენ ვერ გავხსენით გალიის კარი.მხოლოდ შემოდგომის სუსხიან […]Read Post ›