wiiiintwert
ჩვენ ვერ შევრჩებით ზამთრის თოვლიან ღამეს,

როცა ჰაერი ჯერ ისევ წმინდაა, და ნაკვალევიც ჯერ არ ეტყობა ქალაქის მტვრიან ქუჩებს.
როცა ჯერ ისევ მოჩანს ქუჩის სიმუქე თოვლის თხელი ფენის ქვეშ.
ჩვენ ვეღარ შევრჩით ლიმნიანი ჩაის ყველაზე ტკბილ სეზონს,
ჩვენ ვერ გავითბობთ ჭიქაზე ხელებს.
არ ვიცი რატომ,მაგრამ ასე შევახმით შემოდგომას,
ყველაზე საზიზღარს.
, ჩვენ ვერ გავძელით დოგმებით,
ჩვენ ვერ გავხსენით გალიის კარი.
მხოლოდ შემოდგომის სუსხიან დღეებს მაინც როგორ ადვილად შევეჩვიეთ,
ჩვენ ვერ შევრჩებით ზამთრის თოვლიან ღამეს, სადაც წესით,
ჩვენი წესებით, უნდა გვებოდიალა დიდხანს,ჯერ კიდევ მაშინ,როცა ჰაერი ღმერთივით წმინდაა.


Little help.

letters

“ჰეი. ამას გწერ იმიტომ,რომ იქნებ შევძლო და დაგეხმარო, იქნებ შეძლო და წარმოიდგინო. ახლა შენი ორგანიზმი სავსეა მეტასტაზებით, თანაც რამდენიმე თვის წინ აივნიდან გადახტი, არაფერი, გარდა ამნეზიისა და რამდენიმე მოტეხილობისა. Continue reading


კი ძმა, კი ეს ქალაქია.

1417754_540409849376482_2073850948_o

საღამოობით სახლში რომ ვბრუნდები ხოლმე, უმეტესად გაბრაზებული ვარ.
რატომ ?
იმიტომ,რომ მე თბილისში ვცხოვრობ, ეს ის ქალაქია სადაც ქუჩები ყარს, პირდაპირ და ზუსტად ასეა, ყარს. ვერ გაჩერდები გაჩერებაზე,სადაც უამრავი გუბე და ნაგავია.
ქალაქია,სადაც ავტობუსში ვერ ისუნთქებ,არა სუნი,არამედ ხალხის რაოდენობაა დიდი, ვერ ვეტევით, ვერა! თანაც, დაღლილს,სახლისკენ რომ მიგიწევს გული, ზიხარ ამოთხრილ სკამზე, წინ კი უბრალოდ გამოფენილია უამრავი კაცის ‘ღირსება’, თუ ბედი არ გწყალობს, ვიღაც პედოფილს აუცილებლად აიკიდებ,მინიმუმ იქამდე,სანამ არ ჩახვალ.
აქ ვხვდებით ადამიანებს,რომლებსაც ხმამაღლა ლაპარაკი,მთელი ტრანსპორტის გასაგონად არ ბეზრდებათ და მრავალი ასეთი ღირსეული ადამიანი.
ბლა,ბლა,ბლა. კიარადა, fuck, fuck, fuck.
ეს ის ქალაქია სადაც მეტროში გავლა შეგეზიზღება, ვინმეს ნაფურთხში (არ ვიცი რამდენად სწორია) არ ჩაადგა ფეხი. ამმ, აქ დაგდებულ ნაგავს,რომ მიაწოდებ სიტყვებით : ‘დაგივარდათ’ , ამაყად გეტყვიან, “არ დამივარდა,გადავაგდე” . ეს ქალაქი იჟოგას იძლევა.
ამაყობთ ჰო? და მე რომ გკითხოთ თქვენ, ვინ რამდენად ყრის ნაგავს ქუჩაში მეთქი,აღმოჩნდება,რომ არავინ, მაგრამ მაშინ თუ ასეა,რატომ არის ქალაქი სავსე ნაგვით?


გაქცევა ან გამოსავალი.

ასეთ რაღაცეებზე არ ლაპარაკობენ. ალბათ იმიტომ,რომ ამას ძალა სჭირდება. სუიციდი,როგორც სიკვდილის ყველაზე გაბედული ან საზარელი ფორმა. მეც ვზივარ და ვწერ იმაზე, რაზეც არამარტო მე, არამედ უმეტესობას უფიქრია, ან უცდია მაინც. მეც მიცდია, მაგრამ მე მშიშარა უძლური ვარ. ხოლო მათ, ვინც ცადეს და არვიცი ამას რამდენად წარმატებით შესრულება ჰქვია,მაგრამ მაინც, ყველაფერი გამოუვიდათ არიან ყველაზე საბრალო ადამიანები მხოლოდ იმიტომ,რომ ისინი სხვა გზას უკვე ვეღარაფერში ხედავენ. 


რატომ ? იმიტომ,რომ თითოეული მათგანი, ვინც კი სუიციდით დაასრულა სიცოცხლე არის ძლიერი, მაგრამ ამავდროულად ყველაზე ღრმად დაჭრილი ადამიანი. რომლებისთვისაც დღეს, გუშინ, ან ხვალ მზე აღარ ანათებს და აღარც გაანათებს. ეს მათ გადაწყვიტეს ასე.
მეც მიცდია მეთქი. როცა ვენებთან ახლოს ბრიტვა გადევს, როცა თავთან ახლოს იარაღი გიჭირავს აკანკალებული ხელით, როცა სახურავის კიდეზე დგახარ მხოლოს იმიტომ,რომ გინდა აღარ გათენდეს შენთვის, დასრულდეს სრული კოშმარი ნიშნავს რომ ბედავ რაღაცას, მაგრამ წამით გაგიელვებს თავში რაღაცის იმედი, ნათელი დღე, გაგახსენდება დედის სუნი, წარმოიდგენ მიყენებულ ტკივილს შენი საქციელი და ჰოპ, ყველაფერი ისე არ არის როგორც უნდა იყოს ანუ ხელიდან აგდებ ბრიტვას,იარაღს,სახურავის კიდეს რამოდენიმე ნაბიჯით შორდები. ანუ ყველაფერი ისევ ისეა, მაგრამ ფიქრი სუიციდზე იქნება კიდევ დიდხანს. 
თვითმკვლელობამდე გასავლელ გზას მხოლოდ ისინი გადიან ვინც უკვე იცის რომ აღარაფერი დარჩა აქ, რომელთაც აღარანაირი იმედი გააჩნიათ,ვეღარცსინათლეს ხედავენ და ვეღარც დედის სუნს გრძნობენ. 
ეს ასეა, ძნელია, , მაგრამ გაბედული მოქმედებაა. იამაყეთ იმ ადამიანით ვინც თავის სიცოცხლე ამ საზარელი,ლამაზი, ან საშინელი სიკვდილის ფორმით, სუიციდით დაასრულა, მხოლოდ იმიტომ იამაყეთ,რომ ძლიერი იყო. მაგრამ არსებობენ ყველაფრისადმი უძლური ადამიანები,ანუ რომლებმაც იმედის ჩავლას მის გონებაში აღარ დააცადეს,და გაუაზრებლად დაამთავრეს ყველაფერი.

vvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvv


;v

uss
შენ მეუბნები, რომ ჩვენი სიყვარული არც ისე მტკიცეა,
მაშინ როცა მე უბრალოდ ჩუმად ჩამესმის, ბებიაჩემის ცრემლიანი ხმით ნათქვამი, აწ, უკვე სამი წლის გარდაცვლილ ბაბუაზე რომ
ამბობს, ვერაფერს.ვუკეთებო.
შენ მეუბნები, რომ ეს ყველაფერი ტყუილია,იმიტომ რომ
შენ არასდროს გქონია ურთიერთობა დიდხანს,
შენ ამბობ რომ, შეიძლება ერთ დღეს
საერთოდ აღარ გიზიდავდე,
ჩემი არეულობით და გულუბრყვილობით,
მე კი მაინც მჯერა,
ან საკუთარ თავს უბრალოდ ვაჯერებ,
რომ შეიძლება ერთ დილას გაიღვიძო და უბრალოდ არ შეგეძლოს ჩემს გარეშე.


Suiiiiiiiiciiiiiiiideee ….

sadness
ხანდახან ასეც ხდება:

უბრალოდ ეჩვევი სუიციდის მცდელობას,
სიგარეტს დღითიდღე უფრო მეტს ეწევი,
და იცი,
ეს არ აღმოჩნდება გაქცევა, ნაცრისფერი მთებიდან.
Continue reading


-.-

1503396_534251656682331_696485456_n

სიცხისგან მოთენთილმა სექტემბრის ერთ დილას, ფანჯრები გავხსენი,
ფარდა გადავწიე,
აცივდა მეთქი ვიფიქრე.
აღარ გამათბო სექტემბრის მზემ,
გამეყინა ხელები.
მალე ფორთოხლის სეზონიც მოვა და ჩვენ ორნი
დავსხდებით ერთად, დავლევთ ჩაის, შენს მომზადებულს.
თითებზე გაყინული ხელებით მოგეფერები,
თუ შევძელი,სუსხმორეულმა პატარა გოგომ,
მოვიწევი და იქნებ ზამთრის საშინელ სიცივეში გაგვითბეს აქერცლილი ტუჩები.
მინდოდა,აქამდეც მინდოდა ზამთარი,
მხოლოდ იმიტომ,რომ იქ შენ ჩანდი,
ასე გხედავდა ჩემი გამჭირვალე, ცრემლიანი თვალები.
ასე მინდოდა. 
ზამთრის სიცივისგან გაყინულს, ცივი ხელით მოგეფერები წვერიან სახეზე,
და იცი რა? მე ბედნიერი ვარ.


Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 1,704 other followers